ديوانسرا

سکوت ملکوتی توتبلور مهر است توهمان انسان شبنم خورده ای که عشق را در میان برگهای سبز جستجو کرده ای .

تو همان انسانیتی که صورت تازیانه خورده یاسها را تصلی بخشیده ای و مرا از برهوت تاریک نادانی رهانده ای

مهربانم: تو همانی که دل ارغوانی و پرتپش مرا با هستی آشتی داده ای و امروز آن قدر وسیع شده ام که دیوار جهل را شکسته ام اینک انسانیتم را در پرتگاهای هولناک محک زده ام و به قله ای دست یافته ام که درآن تنها گل عشق می روید.......................

آه:عاطفه ازچشمان آهوان دشت چه زیبا می چکد؟

به انتظارت می مانم تا ازانتهای جاده خلوص بیایی و برایم هدیه ای از گلشن رضوان بیاوری.

اه اه اه

اه که در صدای مبهم من موجی از اه نهفته است که هر لحظه خروشان می شود طغیان می کند و می شوید پاره سنگهای زشت جدایی را.

روی قلبم اتشفشانی است که هر لحظه فوران می کند و می پیماید مسیر های وصال را

روی پلکهایم صخره ای هست که هر صبح که نسیم خوش صبحگاهی بو خوش یار را به من میرساند تبدیل به پر کاهی می شود.

در دستانم قلبی است که هر صبح طراوت را از شمیم تو می گیرد و اما اکنون که تو نیستی.........؟؟

امروز چشمان عشق ابری ودر انتظار بارشی است که دل رابرویاند .

امان از این دل سودایی که قرار را از تو ربوده است هر گاه این شور تورا به هم می پیچد سجاده ات را چه دل انگیز می بوی و مهرت راهم که به عطر عشق آغشته است چه زیبا می نگری.

انگاه که مهروتسبیح وعطر به هم می امیزندتو تا کجای عشق خواهی رفت؟ واین کدامین پنچره است که دل بارانی تو را تکثیر می کند؟

تکثیر دل زیباترین جلوه هستی است پس بگذاربر فراز قله ای دور نشینم و از تکثیر بی انتهای این دل بارانی عکسی به یادگار بگیرم هر چند که جوهره این دل از ابتدای آفرینش بامن وتو ای هستی من همراه وهمزاد بوده است